Tuesday, August 9, 2011

അലസമായ ഒരു ദിവസത്തിന്റെ ഓർമ തുടങ്ങുന്നിടത്ത്‌

പുറത്ത്‌ ഒരു ശവഘോഷ യാത്ര കടന്നു പോകുന്നു.
മൗനത്തിന്റെ ശിരോവസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ്‌
മെഴുകുതിരി നാളങ്ങൾ നടന്നു പോകുന്നു.
അവയ്ക്ക്‌ പിന്നിൽ ചില പ്രാർത്ഥനകൾ കെടാതെ ആളുന്നു.
വേദനകൾ കൊണ്ട്‌ പുതച്ചു മൂടിയ ഒരാളുടെ
ജീവിതത്തിന്റെ കറുത്ത മൗനങ്ങൾക്ക്‌
എന്നിലെത്താനുള്ള തരംഗ ദൈർഘ്യമില്ലെന്ന്‌ നോക്കി നോക്കിയിരിക്കെ
മരണം അതിന്റെ പുരാതനമയ ആംഗ്യങ്ങൾ കൊണ്ട്‌
എന്നെ അയാൾക്ക്‌ ഒറ്റി കൊടുക്കുന്നു.

അലസമായ ഒരു ദിവസത്തിന്റെ ഓർമ അവസാനിക്കുന്നിടത്ത്‌

ഉള്ളിലൊരൊറ്റ മരം പടരുന്നതിനെ കുറിച്ച്‌
അയാളെനിക്കിപ്പോൾ ബ്ലാങ്ക്‌ മെസ്സേജുകൾ അയക്കുകയാണ്‌.
മുകളിലൊരാകാശവും താഴെ ഭൂമിയും
മരിക്കാൻ ഒരു മരണവും എനിക്ക്‌ ബാക്കിയുണ്ടെന്ന്‌
ഞാനയാളെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
മഴ നനഞ്ഞു തോർന്ന ഒരു നീലപ്പാത
ഇപ്പോഴെന്നെ മാടി വിളിക്കുന്നുണ്ട്‌.
അതിലൂടെ പോകുമ്പോൾ കാണുന്നു
ഒൻപതാം നമ്പർ ഫ്ളാറ്റിൽ
പൂവുകളുടെ വിചിത്രമായ മൗനങ്ങൾ കൊണ്ട്‌
ഉൻമാദങ്ങളെ വ്യാഖ്യാനിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ.
ഇന്ന്‌ അവളിലേക്കാവാം എന്ന്‌ റോഡ്‌ മുറിച്ചു കടക്കുമ്പോഴാണ്‌
അവസാനമായ്‌ അയാളെ കാണുന്നത്‌.
അനന്തതയിലേക്കുള്ള പാത എന്ന ഒരൊറ്റ വരിയിലൂടെ
അതിവേഗം കാറോടിച്ചു പോകുന്നു.

0 Comments:

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home